நான் ஏன் ABVP இல் இருந்து வெளியேறினேன்?

0

என்னுடய பதினெட்டாம் வயதில் (2014) பி.எஸ்சி. முதலாமாண்டு மாணவனாக இருக்கும் பொழுது ராஷ்டிரிய சுயம்சேவக் சங்கம் (ஆர்.எஸ்.எஸ்) மற்றும் அதன் அகில இந்திய மாணவ அமைப்பான அகில பாரதிய வித்யார்த்தி பரிஷத் (ஏ.பி.வி.பி)-ல் என்னை இனைத்துக் கொண்டேன். அந்த சமயங்களில் ஆர்.எஸ்.எஸ்-ன் உள்ளூர் உறுப்பினர்களையும், தலைவர்களையும் தினசரி சந்திப்பேன்.

மாணவரமைப்பு மற்றுமின்றி சங்கத்தின் வேலைகளிலும் என்னை மும்முரமாகவும் முழுமையாகவும் ஈடுபடுத்திக் கொண்டேன். அதனால் குறுகிய காலத்திலேயே, என்னை தெற்கு மும்பை மாவட்டத் துணை செயலாளராக நியமித்தார்கள். அதன்பிறகு, மாவட்டச் செயலாளர். பின், மாநில செயற்குழு உறுப்பினர் என்று என்னுடைய வளர்ச்சி இருந்ததால் அமைப்பில் பலருடனும் நல்ல நட்பில் இருந்தேன்.

நான் சில சமயங்களில் இளமைக் காலங்களைப் பற்றி இவ்வாறு எண்ணியதுண்டு. இளமையின் ஆரம்ப நாட்களில் கிடைக்கப்பெறும் அரசியல் அனுபவத்திற்கு இரண்டு பக்கங்கள் உண்டு.

ஒன்று – அரசியலில் வரக்கூடிய போராட்டங்களை உள்ளடக்கியிருத்தலும், மேற்கொண்டு அதில் வெகுவாக ஈடுபடும் போது பெருமைப்படத் தக்கதான நல்வழியில் இட்டுச்செல்லும் பாதை. மற்றொன்று – உயரிய அல்லது முக்கியமான நோக்கத்துடன், பெருமளவில் தன்னிலையிழக்கச் செய்யும் வகையிலான பாதை. ஆனால் எனது துரதிஷ்டம், நான் மேற்கொண்டது இரண்டாவது பாதையை. ஆரம்ப காலத்தில் எனது வாழ்க்கையில் பொருந்தியதும் இரண்டாவது பாதையே.

2014-ஆன் ஆண்டு பாஜக கொடுத்த வாக்குறுதிகள் மற்றும் அதற்கு முந்தைய காலங்களில் நடந்த ஊழல்கள், கறுப்புப் பணப் பிரச்சனைகள் மற்றும் வறுமை முதலியன ஆற்றல்மிக்க பல இளைஞர்களின் முழு ஆதரவைப் பெற்று நரேந்திர மோடியை ஆட்சியில் அமரச் செய்தது.

புதிய ஆட்சி நமது தேசத்திற்கு ஏதாவது செய்யுமென பல இளைஞர்கள் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தனர்.
அப்படி எதிர்பார்த்திருந்தவர்களுள் நானும் ஒருவன். அதிகாரத மையத்தையும் அரசியல் கட்டமைப்பையும் மாற்ற என்னால் முடிந்ததை சிறப்பாகச் செய்ய விரும்பினேன். எனது தேசத்திற்காக ஏதாவது செய்ய வேண்டுமென்ற எண்ணத்தில் என்னை அதிக அளவில் அமைப்பின் வேலைகளில் ஈடுபடுத்திக் கொண்டேன்.

சென்ற வருடம்(2019) டெல்லி ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழக மாணவர் சங்கத் தேர்தல் நடந்த பொழுது, நானும் எனது இரண்டு சகாக்களும் மும்பையில் இருந்து டெல்லிக்குப் புறப்பட்டோம். என்னுடைய வாழ்வில் முதன்முதலாக இங்குதான் வெவ்வேறு சித்தாந்தங்களுடன் – தத்துவங்களுடன் நேருக்கு நேர் மோதுவதற்கான வாய்ப்பு கிடைத்தது. மேலும் அதே நேரத்தில், நான் சார்ந்த அமைப்பின் திரைமறைவு காரியங்களையும் நன்கு புரிந்து கொள்ள தகுந்த இடமாகவும் அது அமைந்தது.

பல்கலைக்கழகத்தில் தேர்தல்கள் எவ்வாறு நடைபெறுகின்றன என்பதை நேரில் பார்த்து பயிற்சி மேற்கொள்ள அமைப்பின் பிரதிநிதியாக ஜே.என்.யூ.வில் நான் தங்கியிருக்க நேரிட்டது. அங்கு நான் சுமார் இரண்டு வார காலம் தங்கி இருந்தேன். இந்த காலக்கட்டம் அமைப்பு சம்மந்தமான என்னுடைய எதிர்கால முடிவில் ஆதிக்கம் செலுத்தியது.


நான் ஜே.என்.யூ.-வில் இடதுசாரி சித்தாந்தங்களை பற்றி நன்கு கற்றுக் கொண்டேன். அதன் மூலம் பல ஆண்டுகளாக எனது அமைப்பு செய்து வந்த தவறான கருத்தாக்கத்தையும் நடவடிக்கைகளையும் அறிந்தேன். மேலும் என் அறிவுக் கண்ணை திறந்த ஜே.என்.யூ. மாணவர்கள் சிலரை சந்திக்கும் வாய்ப்புக்களையும் பெற்றேன்.

ஆனால், தேர்தல் முடிந்து ஜே.என்.யூ.வை விட்டு வெளியேறியதும் அந்தக் கட்டத்தை நான் பெரியதாக கருத்தில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. மும்பைக்குச் சென்ற பின் வழக்கம் போல் அமைப்பு வேலைகளில் என்னை பரபரப்பாக்கிக் கொண்டேன்.

சிலரது வாழ்க்கையில் அவர்களது சொந்த மனசாட்சியே அவர்களை வெறுக்கத் துவங்கும் நேரம் வரும். அந்த நேரம் எனக்கும் வந்தது.

எனது மனசாட்சி எந்தவொரு பொருளாதார பலனை எதிர்பாராமல், உண்மையின் பாதையில் செல்ல என்னை உந்தித் தள்ளியது. குடியுரிமை திருத்தச் சட்டமானது இந்திய முஸ்லிம்களுக்கு எந்த பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாது என்று ஆளும் வர்க்கத்தினரால் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்டாலும், சிஏஏ சட்டம் அமல்படுத்தப்பட்ட பின்னர், நிலமைகள் எதுவும் முன்போல் நீடிக்கவில்லை. இதனிடையே டிசம்பர் 19-ம் தேதி எனது தலைமையின் கீழ் சிஏஏ ஆதரவு பேரணி ஒன்று நடந்தது. அமைப்பின் அனைத்து செயல்களிலும் நான் ஈடுபட்டாலும் எனது இதயத்தின் ஏதோ ஒரு மூலையில், மக்களுக்கான காரியங்கள் எதுவும் ஒழுங்காக நடக்கவில்லை என்பதை மட்டும் நன்றாக உணர்த்தியது. இஸ்லாமியர்களின் சகோதரத்துவத்துக்கு முற்றிலும் எதிராக செயல்படுவதற்கும் மனிதத் தன்மையற்ற நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதற்கும், சங்க பரிவாரத்தின் பிரச்சாரப் பிரிவாக செயல்படுவதைத் தாண்டி ஒரு முறையான மாணவர் குரலை உருவாக்குவதில், நான் சார்ந்த அமைப்பின் இயலாமையும் எனக்குள் ‘மனமாற்றத்தை’ நிகழ்த்தியது.

என்னுள் ஏற்பட்ட இந்த மனமாற்றத்தால் பல நாட்கள் இரவு பகலாகத் தூக்கமின்றி எனது முடிவைப் பற்றி சிந்தித்க நேரிட்டது. புத்தாண்டின் துவக்கத்தில், நான் அமைப்பிலிருந்து முறையான கடிதம் கூட கொடுக்காமல் வெளியேறினேன். அந்த அமைப்பில் எதுவுமே முறையாக இல்லாத நிலையில் கடிதம் மட்டும் எதற்கு? என்று வெளியேறிவிட்டேன்.

நான் ஏபிவிபி-யில் தொடர்ந்து இருந்திருந்தால், அமைப்பின் பதவிப்பட்டியலில் உயர்ந்து, “பிரகாசமான எதிர்காலத்தைப்” பெற்றிருக்க முடியும். ஆனால் குடியுரிமைத் திருத்தச் சட்டத்திற்கு எதிராக மும்பை வீதிகளில் நின்று குரல் கொடுப்பதில்தான் எனது உண்மையான மகிழ்ச்சியைக் கண்டு கொண்டேன். இன்று நமது முஸ்லிம் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து முழக்கமிட்டும், புரட்சிகரப் பாடல்களை பாடியும் அவர்களுக்கு ஆதரவாக நிற்கிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரையில், “எனக்குள் ஒரு தலைகீழ் புரட்சி” உண்டாகிவிட்டது.

வலதுசாரி சிந்தனையிலிருந்து இடதுசாரி சிந்தனைகளை நோக்கிப் பயணிப்பது சில இலக்கியங்களைப் படிப்பதன் மூலம் மட்டுமே நிகழ்ந்துவிடுவது இல்லை. ஒவ்வொரு இந்தியனுக்கான முழு ஒற்றுமையுணர்வு நிறைந்திருக்கும் வீதிகளில் அது அன்போடு சாத்தியமாகிறது.

ஏ.பி.வி.பி.யில் புதிய சித்தாந்தத்துடன் உள்நுழைந்த என் வாழ்க்கையின் முந்தையக் காலப்பகுதி இவ்வாறாக முடிவுக்கு வந்தது. இப்பொழுது புத்துணர்வு கொண்ட ஓர் இளைஞனாக இந்தப் பெரிய பரந்த உலகில் நுழைகிறேன்.
மேலும் ஒரு பொறுப்புள்ள குடிமகனாக எனது பயணம் துவங்குகிறது.
ஜெய் கோலியா

நன்றி : தி வயர்

தமிழில்: ஷா.காதர் கனி

Comments are closed.